Tak sobie czasami dumam, że to wielkie szczęście urodzić się po prostu kobietą. No dobra, z tą kobiecością to różnie bywa, mój procent kobiecości zależy od sytuacji, w pracy jestem kobietą w dziesięciu procentach, a zdarza się, że czuję się tam jak jedyny facet.

Na imprezie nieco odważniej, jakieś osiemdziesiąt procent – pozostałe dwadzieścia odpowiada za ilości wypitego alkoholu. Jak trzeba gotować, jestem kobietą w jednym procencie a męska część idzie na ryby. Ale zasadniczo urodziłam się po prostu kobietą i nie wymaga to specjalnych wysiłków z mojej strony.
Co innego jednostki transseksualne.
Ponad rok temu na moim „starym” blogu opisałam historię mojej znajomej Julii, będącej niegdyś Janem.
Teraz regularnie czytam kolumnę Megan, która urodziła się jako chłopak i obecnie jest w „przebudowie”.
Zanim za tę przebudowę się zabrała, była Megan znanym amsterdamski transwestytą i robiła karierę sceniczną pod pseudonimem Eva Evita Gonzales. Zdobyła także tytuł Miss Transwestytów, jak podkreśla, także dzięki tacie, który kupił jej sukienkę na ten konkurs. W końcu jednak Eva postanowiła pożegnać się z penisem i przehandlować go za biust, miseczka C. (Niech to szlag, ja mam B). Biust już jest, penis jeszcze jest a Megan zwierza się czytelniczkom Vivy (a jakże) z rozterek swojego życia:
Jako kobieta czuję się osobą heteroseksualną i najchętniej chciałabym mieć chłopaka o preferencjach hetero. Niestety, nie jest to proste. Miałam fajnego chłopaka, ale nie chciało mu się czekać, aż urosną mi piersi.(…) Z kolei chłopcy o preferencjach homo pragną, bym „wyhodowała” sobie piersi, ale nie pozbywała się penisa.
Ten artykuł otwiera mi oczy na liczne komplikacje natury obyczajowej związane ze zjawiskiem transseksualności. Jak już niezupełnie mężczyzna, a jeszcze nie kobieta ma określać swoje własne preferencje? Jak może być pewna, że ten oto Hans czy Henk lubi ją, bo jest prawie-kobietą, a nie dlatego, że jest laską z penisem?
Sama Megan podsumowuje to jako „dość skomplikowane, szczególnie, jak ci się ktoś bardzo podoba”.
We wrześniu br. w Gazecie Wyborczej, przeczytałam o bezprecedensowym ślubie, jaki miał miejsce w Polsce. Anna, kobieta w ciele mężczyzny poślubiła swoją partnerkę, Gretę. Było to jak najbardziej możliwe, ponieważ Anna pozostała mężczyzną w świetle prawa. Swój ślub same zainteresowane określiły jako transowo – lesbijski. Dla niewtajemniczonych: dość nietypowy.
Pomijając fakt, iż trochę niejasne staje się w dzisiejszych czasach, gdzie kończy się męskość a zaczyna kobiecość, do głowy przychodzi mi co następuje: społeczeństwa robią zbyt wiele zamieszania wobec zjawiska płci. Tak całkiem szczerze: która z nas czuje się stuprocentową kobietą, kiedy trzeba zmienić dętkę w rowerze? Oprócz Joli Rutowicz, oczywiście. A który z mężczyzn da sobie odciąć… palec za swą stuprocentową męskość, gdy stoi przy garach w gustownym fartuszku?
Natychmiast ponosi mnie fantazja: co by było, gdybyśmy byli wychowywani bez kładzenia nacisku na naszą płeć? Ale to już materiał na inną rozprawkę.

Gietat- blog, Julia, http://gietat.blog.onet.pl/Julia,2,ID393490942,n
Viva 47/ 51, Megan
Gazeta Wyborcza, 13/09/2010,
http://wyborcza.pl/1,75478,8366802,Dwie_kobiety_wziely_slub__w_Polsce.html